వర్షం వెలిసిన
ఆకాశం
నవ్వే పూలు
వెన్నెల స్పర్శ
నిజాలని నిర్దయగా
అభిశంసించే నాటకంలో
చీకట్లో చిత్తరువులా
నా పాత్ర నైరూప్యం
అక్షరానికో కాలు పుట్టించి
చీకటి గుహలో చొరబడే
అవమానాన్ని
అణగదొక్కాలన్న కసి
నాకర్ధమైన సాయంత్రం మాత్రం
జుట్టు చెదిరిన ఆకాశం
విచ్చుకత్తులు
వేడి కొలిమి
No comments:
Post a Comment
మీ అభిప్రాయం :