నీలిపువ్వు

నిన్నటి కలలు
రేపటి ఆశల మధ్య
ఆగిపోయిన ఓ రాత్రి

నిన్న వాడిన పూవును
పలకరిస్తూ
పల్లవిస్తున్న మరో పూవు

రెండు పగళ్ళ మధ్య
ఓ చీకటి అంతరం!
రాలిపడిన
మరో నక్షత్రం!!

10 - నిద్రపోతూ ...

అరమరికలు లేవనుకున్న
ఆకాశానికే
అడ్డుతెరల్లా
వాన చినుకులు

పర్వతంలా పరుచుకున్న
విషాదపు నిషాలో
అశ్రునిక్షిప్తమైన
ఆకాశం నిండా
అన్నీ అపశబ్దాలే

అర్ధంకాని అలజడి మధ్య
ఆకాశం
నిద్రపోతున్నదంటే
నమ్మలేం!

ఆగుతూ, సాగుతూ
పారుతున్న ప్రవాహంలో
ఎవరి ఆత్మకథో
రాలిపోయిన పూలనవ్వులా
పలకరిస్తుంది।

నిర్ధారణ అవసరంలేని నిజాలు
నిలువెల్లా తడిసిన ఓ మొగ్గకు
నీతిబోధ చేస్తూ
నిండుగా నవ్వే
పూలకో నమస్కారం.

అర్ధం చేసుకోలేకే కానీ,
అర్ధం లేక కాదు.
చదవాల్సిన పాఠాలు
చెట్టుమీది కాకి
చెబుతూనే ఉంటుంది.

కాంతికిరణాలు
కూలబడుతాయి
పూసిన గులాబీల లెఖ్ఖ
పూటపూటకు మారుతుంది।

ముభావంగా ముడుచుకున్న
ఆకులపై
అక్షరాల తడి
దొర్లిపోయే క్షణాల మధ్య

ఇటువైపు నీడలో
నిద్రపోవటం నాకు అలవాటే!

09 - స్తబ్దత

నావైపే చూసుకుంటున్నా
అద్దంలో నా పాత్రకు
మొదటి ప్రేక్షకుడిని
కాలేకపోతున్నా

ఎదుగుతున్న భ్రమల మధ్య
మబ్బు తునకలా
నేల మీది నా నీడ కోసం
వెతుక్కుంటూనే ఉన్నా

చీకటి రొదలో
మలుపులు తిరిగే నదీ ప్రవాహంలా
చూపుల ఎడారిలో
కన్నీటి చుక్క

రాల్చిన పూలు
చాలనుకుందేమో
స్తబ్దంగా గాలి.

08 - స్తన్యం

పునరావృతమయ్యే
ప్రతి కేకలో
తోడెవరన్న ఆందోళన
ఒక ఏడుపులా

ఆందోళనను తుంచేస్తూ
అయాచితంగా
అందిన వరం
పెదవులకంటిన తడి.

ఇరుకు గదిలో
అమ్మ కప్పిన అప్యాయత
మౌనాన్ని కరిగిస్తూ
లాలిపాటగా ..

రెప్పల కింద
రంగులద్దుకుంటున్న
ఊహా చిత్రం
ఆకాశంలా ... అమ్మలా ...

ఒంటరి గుండెలో
అమ్మను ఒంపుకుంటూ
నిద్రిస్తూ నేను.

07 - తొలి ఆనవాలు

వణుకుతున్న దీపాలు
మోసుకుంటూ
వర్షంలో తడుస్తున్న
వెన్నెల దారిలో నేను

గుండెలోకి
ఎగదోసిన గాలి
వేడి నిట్టూర్పులా
నా వెంటే

ఇంకా ఒంటరినేనా?

వికసించే అనుభూతులు
విలీనమయ్యే సాగరద్వారాలు
తెరుచుకుంటున్న శబ్దం
అద్భుత ప్రపంచపు
తొలి ఆనవాలును పలకరిస్తూ
నేను వేసిన తొలికేక
అమ్మా !!

06 - నిశ్శబ్దం

చీకటిని
చుట్టుకున్నఆకాశం
ఆలోచనని
చుట్టుముట్టినఆవేశం
గాలితో
పెనుగులాడే చెట్టు
మౌనంగా
పోరాడే మనసు

ఎంత నిశ్శబ్దం!

భయం లేదు
బాధ లేదు
నిస్సహాయ క్షణాల మీద
కోపం లేదు
అపరిచితమైన ఆనందం
అసలే లేదు

నాలోకి నేను నడవటమే
నాకాశ్చర్యం !

05 - అదే నాంది

చెమ్మగిల్లిన కళ్ళు ..
చేరదీసిన కౌగిళ్ళు ..
చెదిరిపోయిన కలలు ..

జ్ఞాపకాల అవశేషాల మీది
ప్రతి అడుగూ
ఓ శేష ప్రశ్నే.

ఉన్మత్త పథికుని
అంతర్యానానికి
అదే నాంది.

04 - ఎవరు నేను

ఏ శిరోమండిత మకుటాన్ని?
ఎవరి పాదక్రాంతుడిని?
గడ్డిపూల మొదళ్ళు
పెకిలిస్తూ
అస్తిత్వమూలాలు
తెలుసుకునే ప్రయత్నం.
నా లోతుల్లోనన్ను వెదుక్కునే
అంతర్యాగం
ఈ అంతర్యానం ...

03 - తరంగం

ఏరు దాటుతూనే
నిష్క్రమించిన వానపాట
ఆకాశం అంచున
ఆఖరి చినుకు
నా గుండెలోశబ్దమై
జ్ఞాపకాల కదలికతో
నాలో నేను నిశ్శబ్దమై

02 - స్పర్శ

వస్తావని తెలుసు.
ఎప్పుడు వస్తావో తెలియదు.
నిముషాలని, గంటలని దాటుకుంటూ
వస్తూనే వెళ్ళిపోయావ్
క్షణకాలపు నీ స్పర్శతో
కాలం ఎంత ఇరుకో తెలిసింది.
ఆనందం వెళుతూనే, దుఃఖం తోసుకొచ్చింది.
జ్ఞాపకాల బరువుకు కన్నీరు భారమా?
శూన్యం నుంచి శూన్యంలోకే
నా ప్రయాణం కూడా.
వీలైతే మళ్ళీ కలుద్దాం.

01 - నన్నిలాగే ఉండని

కాలప్రవాహంలో
జ్ఞాపకాల అలలు
స్థాణువై నిలచిన
అంతరంగ దృశ్యాన్ని
చిత్రించుకుంటూ ...

గమ్యమెటో తేల్చుకోని
అంతఃస్థితిలో
మంచుశిథిలాల మధ్య
మూగబోయిన మానులా ...

పరవళ్ళు తొక్కుతున్న
నిశ్శబ్దనదిపై
చీకటివంతెనలా
నిట్టూరుస్తూ ...

నన్నిలాగే ఉండని

నా మెలకువను నిద్రపుచ్చి
నీ గుండె చప్పుళ్ళను
ముక్కలు చేయకు.