మన గురివింద మాత్రం తెలుపా - గొల్లపూడి గారు

ఈమధ్య 'కౌముది'లో గొల్లపూడి గారి వ్యాసమొకటి చదవటం జరిగింది. 'స్లమ్ డాగ్ మిలియనీర్' గురించి చాలా ఆవేశపడుతూ, ఆయన 'దరిద్రకళ' అనే వ్యాసం వ్రాసారు. శీర్షికను బట్టే ఆయన అభిప్రాయం సగం అర్ధమౌతుంది. పావులా తీసుకొని అర్ధరూపాయి నటన ప్రదర్శించే చాలామంది నటుల మాదిరిగానే ఆయన ఆక్రోశం వెలిబుచ్చారు. ఆయన కుమారుడు చెప్పగా విన్న ఒక సన్నివేశం దానికి కారణం. దర్శకుడి సంస్కార హీనతను చాటిచెప్పే ఈ 'అభిరుచి దారిద్ర్యం' కళ కాదని, కళ కాకూడదని కూడా నిర్ణయించేసారు. అడుక్కుతినే, గర్భ దరిద్రుల, వ్యభిచారుల, వ్యసనపరుల, నీచుల దేశంగా విదేశీయులు మనదేశాన్ని ఎలా భావిస్తున్నారో కూడా చెబుతూ బాధపడిపోయారు. అశుద్ధంలో మునిగిపోయిన పిల్లవాడిలో వాస్తవికతను, కళను చూసిన మహాకళాకారులై ఉంటారని గోల్డెన్ గ్లోబ్ న్యాయనిర్ణేతలను కూడా కొద్దిగా ఏకేసారు.

మనం మన సినిమాల్లో విదేశీయులని విలన్లుగా చిత్రీకరించటం లేదా? మాఫియా నాయకులుగా, స్మగ్లర్లుగా వారిని చిత్రించినప్పుడు, అలానే విదేశీ వనితలను సినిమా పాటల్లో అసభ్యంగా వాడుకుంటున్నప్పుడు మీరు ఇలానే ఆక్రోశాన్ని వెలిబుచ్చారా? పాకిస్తాన్ ను, చైనాను బూచిగా చూపించే సినిమాలపై మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? అయ్యా గొల్లపూడి గారు ఆ వ్యాసంలో మన దేశ వైభవాన్ని, మన వ్యక్తుల ఔన్నత్యాన్ని రిచర్డ్ అటెన్ బరో 'గాంధీ' చిత్రంలో అత్యద్భుతంగా చిత్రీకరించారని మీరు కీర్తించారు. ఒక విదేశీయుడు చేయగలిగిన ఆ పనిని మన దేశీయులు ఎందుకు చేయలేకపోయారంటా?

మన భారతీయులను మించిన 'హిపోక్రాట్లు' మరెక్కడా ఉండరు. వ్యక్తి ఔన్నత్యాన్ని గురించి చెప్పిన గొల్లపూడిగారే, మోనికా లెవెన్స్కీ 'రంకుతనాన్ని' ఉదాహరణగా ఎందుకు చెప్పారు? దేశీయ ఉదాహరణలు లేకనా? లేక చెప్పగలిగే ధైర్యం లేకనా? అసలు అసందర్భంగా ఒకరి వ్యక్తిగతమైన విషయాన్ని ప్రస్తావించాల్సిన అవసరం ఏమిటి? స్లమ్ డాగ్ నిర్మాతలకు అజంతా ఎల్లోరా సౌందర్యాన్ని, హాలీబీడు శిల్ప సంపదను, త్యాగరాజ కీర్తనలను గట్రాగట్రా చాటే వాస్తవాలను చూపమనే దమ్ము లేకపోయిందని ఆయన అపర కళాకారులని ప్రశ్నించారు.

అయ్యా గొల్లపూడి గారు, సినిమాల్లో ఇంతకాలం ఓ రచయితగా, నటుడుగా ఉండి మీరు ఎంతమంది దర్శక నిర్మాతలను ప్రభావితం చేసారు మీరు చెప్పే వాస్తవాలనే చూపమని? ఒక నటుడుగా మీరు నటించిన సినిమాల్లో 'మెరుపుదాడి' (లేక ప్రళయసింహమో పేరు గుర్తులేదు) వంటి 'సి' గ్రేడు సినిమాల్లో మీరెలా నటించారో అని అడగాలనుకుంటున్నాను. సంవత్సరానికి కొన్ని వందల సినిమాలు తయారౌతున్న భారతదేశ చలనచిత్ర పరిశ్రమలో మీరు చాటిచెప్పే విషయాలపై ఎవరు ఎన్ని సినిమాలు తీస్తున్నారని మీరు ఆడగరే?

మీరు నొక్కి నొక్కి చెబుతున్న 'అభిరుచి దారిద్ర్యం'తో తీసిన ఒక సన్నివేశాన్ని చూసి మనం బాధపడకూడదు, సిగ్గుపడాలి. వాస్తవాలని మరచి సినీ నటులకు (కళాకారులు కొందరే) గుళ్ళు గోపురాలు నిర్మించే మూర్ఖాభిమానులను చూసి సిగ్గుపడాలి. అభిమానం పేరుతో యుద్ధాలు చేసుకునే వ్యవస్తను 'మలం'లా చూపించారని గ్రహించాలి. భారతదేశ దరిద్రాన్ని చూపినందుకు అవార్డు ఇచ్చారని ఎలా భావిస్తున్నారు? మనం మనకు చెప్పుకోలేని, మనం ఒప్పుకోలేని వాస్తవాలని చూపినందుకు ఇచ్చారని ఎందుకు అనుకోరు?

ఏతావాతా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, మన సినిమావాళ్ళే, కళను ఏనాడో భ్రష్టు పట్టించి 'దరిద్రం' కాదు,' సినిమా' చేసారు. అయినా మనం ఒప్పుకోం!! మన ఇంట్లో అశుద్ధం పెట్టుకొని, పక్కవాడు ముక్కు మూసుకొమ్మన్నాడని బాధపడటం ఏమిటి?